Een pittige zaterdag lag in het vooruitzicht. Yarden Havoc was de volgende uitwedstrijd, een bekende tegenstander waar we een aantal jaren terug tegen hebben gespeeld. Het team dat in het seizoen 2009-2010 nog 2e divisie speelde ontmoette het Reflex uit Duiven dat datzelfde seizoen 2 klasses lager speelde.

Vertrokken met 2 auto’s en dus 8 veldspelers gingen we op weg richting twente, waar we het komende seizoen vaker te vinden zullen zijn. Zwaar gehavend, immers met 1 midspeler en een geblesseerde passer-loper en alleen een reserve spelverdeler en diagonaal kwamen we voor een puntje.

Al gauw bleek dat de tegenstander niet helemaal het niveau haalde wat van ze verwacht werd. Toch liepen we de eerste set achter de feiten. Blokkerend hadden we te weinig en verdedigend viel er te veel op de grond. De tweede set begon meteen met een aantal verliespunten aan het begin van de set die niet ingehaald konden worden. Ondersteund door een zwakke vlagger en een zoekende scheidsrechter pakte Havoc ook de tweede set.

Tijd voor wat anders in de derde set, zou je denken. Onnavolgbaar maar met een vooruitziende blik liet coach Peter van Veen, die al naamsbekendheid verworven heeft in het twentse (hij werd immers als enige genoemd in het voorbeschouwingskrantje van Havoc), de opstelling staan. Het team betaalde het vertrouwen terug. Hard werkend en met een leuk en vooral positief spelletje werd het Havoc knap lastig gemaakt, een gaatje werd geslagen en de set werd binnengehaald. De traditioneel lastige 3e set voor een team dat met 2-0 leidt (of lijdt) werd gewonnen door de gasten die bloed roken.

Luidkeels toegezonden en aangemoedigd door de twee meegereisde bankzitters kwam Reflex de 4e set in een flow. Er werd verdedigend (passen deden gelukkig wel, maar dat is niet genoeg), ballen van de grond gehaald en de kopjes gingen hangen bij Havoc. Het in het krantje Touché aangekondigde enthousiasme was bij Havoc weg en er werd gezeurd en gefoeterd, vooral door de coach. Zelfs de eigen vlagger, een gepensioneerde man van tussen de 70 en 80 moest het ontgelden. Genant, zou de coach de punten uit de eerste drie sets vergeten zijn die allemaal voor Havoc werden gefloten?

De vijfde set begon met een 8-2 voorsprong en deze werd uitgebouwd naar 11-4. De wedstrijd was bijna binnen totdat J ter H het op zijn heupen kreeg en écht begon te serveren. In zijn eentje scoorde hij 12-8 en kwam Havoc nog wat dichterbij en mocht ruiken aan een bonuspuntje. Aangemoedigd door de dames van het eerste Haaksbergse team werd het echter toch ‘gewoon’ 15-12 en was de come-back van de promovendus een feit. Een wedstrijd met een positieve instelling en goed volleybal werd afgesloten met 3, naar het wedstrijdbeeld, verdiende punten.

Een sportieve wedstrijd over en weer eindigde met een anticlimax doordat de coach het verlies aan iedereen wijdde behalve aan zijn eigen team. Gelukkig gecorrigeerd door zijn realistische pupillen bedaarde de man en kon er nog gezellig gedronken, gefeest en gezongen worden in de kantine.

Na 2 wedstrijden met 4 punten zijn er genoeg aanknopingspunten. Doelstelling blijft handhaven in de regiodivisie. We verwelkomen volgende week het Ootmarsumse Set-up dat na twee moeilijke wedstrijd nog geen punten heeft. Benieuwd wat deze wedstrijd gaat brengen in de eerste thuiswedstrijd in Roekoe. Onze vrienden van het televisieprogramma Sparren komen opnames maken en aansluitend zal ook het ‘Oktoberfest’ in Duiven gevierd worden in de sportkantine. We adviseren Set-up dan ook een taxi(busje) te regelen en met een goed gevulde portemonnee naar Roekoe af te reizen. Dan gaan we er weer een gezellig (volleybal)feest van maken. Want daar zijn we goed in!

Wie schrijft die blijft??? We zullen het zien, na 22 wedstrijden.