Door het tragische overlijden van verenigingsman, penningmeester, bestuurder, scheidsrechter en speler van heren 2 #12 waren de trainingen en wedstrijden afgelast vorige week. De vereniging rouwde, het was echter ook mooi te zien hoe de vereniging klaarstond voor zijn vrouw en dochters die alle drie ook volleyballend actief zijn bij Reflex. Deze week werden de trainingen en wedstrijden weer langzaam opgepakt.

En ook zo begon de wedstrijd tegen Victoria. Met een indrukwekkende minuut stilte stonden we nog een keer stil bij het overlijden van #12. Vervolgens werd er gefloten en mochten we ons opstellen achter de achterlijn en werden we weer teruggeworpen in de echte wereld.

De eerste set begonnen we met Sledge en JdB op de hoofdblokkeringspositie, Paulus en SPTA aan de buitenkant, Fab op de diagonaal en M€€S als spelverdeler, die zijn bijnaam eer aandeed en hele hordes kinderen had opgetrommeld om Reflex net dat extra steuntje in de rug te geven.

De start was wervelend en binnen een mum van tijd stond het 3-0. Vervolgens begon het gerommel. De pass was zwak en er werd erg voorspelbaar gevolleybald wat ervoor zorgde dat de blokkering aan de overzijde de blokkering gemakkelijk kon plaatsen. Victoria drong vervolgens aan en vond aansluiting tegen het einde van de set, mede geholpen door de tweede scheidsrechters die twee netfouten zag die er niet waren. Het zorgde voor de nodige irritatie aan onze zijde. De voorsprong van Reflex was echter groot genoeg om de set alsnog binnen te halen 25-22.

De tweede set begonnen we met dezelfde beginopstelling als het eerste bedrijf. De start was echter weer erg zwak en we vervielen in oude fouten. Zwakke pas, voorspelbare set ups en te weinig scorend. De tweede scheidsrechter schutterde meermalen opzichtig door netfouten te zien die er niet waren, en zich te bemoeien met in en uit ballen die hij nauwelijks kon zien. De eerste scheids die uitstekend floot werd herhaaldelijk in verlegenheid gebracht en durfde de tweede scheids niet te negeren tot woede van coach PVV. Reflex bleef zoeken, toch geïrriteerd van de beslissingen van de tweede lijdsman (met lange ij), maar zich houdende aan de eerste doelstelling van het seizoen (lief zijn voor de scheidsrechters). Het liep niet, coach PVV greep in en wisselde ondergetekende voor S1995, die per heden doorgaat onder de bijnaam Adje. Even leek Reflex wat op te leven. Adje zorgde voor meer verrassing en speelde meer op midden. Victoria, dat goed speelde, behield echter de voorsprong. Liet Reflex tot twee punten komen en liep vervolgens weer weg. Tegen het einde van de set was Victoria meedogenlozer en harkte relatief eenvoudig de tweede set binnen.

De derde set deed Rut zijn intrede en mocht tot M€€S proberen zijn niveau weer op te pakken. Victoria kwam weer goed uit te startblokken. Wij starten weer erg matig. De kleine spelverdeler aan de overzijde baarde opzien door Paulus herhaaldelijk het aanvallen onmogelijk te maken, de pass schoot alle kanten op en de spelverdeling was onder de maat. Ondergetekende mocht al op 2-4 achter naar de kant voor Adje, in de veronderstelling zijn laatste puntjes te hebben gespeeld in deze wedstrijd. Adje, de enige die niet deelde aan de collectieve offday van Reflex en een goed niveau op de mat legde zorgde met goede set-ups ervoor dat Reflex bij kon blijven. Echter was het foutenpercentage dermate hoog dat er weinig punten voorsprong werden gepakt. Ook Paulus werd gewisseld voor Veneklaas. Er moest uit een ander vaatje getapt worden. Het Ajax syndroom, er moet eerst wat gebeuren om je echte niveau te pakken. Victoria speelde constant, en Reflex kon niet een tandje hoger schakelen. Adje deed wat hij kon, serveerde goed, speelde alle aanvallers beurtelings aan en krabde bedenkelijk aan de kin. Het daarop volgende punt werd de side out netjes gepakt. Adje haalde met zijn hand nogmaals langs zijn kin. Het waterwratje sneuvelde en zoals de regels in het volleybal voorschijven, mag je bloedend niet doorspelen. M€€S werd ingebracht, dit maal wel scherp en getergd, en ook luid toegezongen door de kleine supporters. Adje plakte een pleister op z’n wratje.

Er leek even wat te gebeuren, Reflex werd sterker en worstelde zich in de wedstrijd. Een kleine voorsprong werd gepakt, maar op 25-25 werd het toch weer gelijk. Een mooie nekbal werd afgesproken met Sledge. De pass kwam perfect, Sledge speelde zichzelf mooi vrij voor het net en sloeg de bal hard binnen. Een waar gejuich ontbarstte op de tribune, maar damde vlug in toen de midman aan de overzijde wat groggy aan onze zijde van het net lag. De buitenblokkeerder van Victoria was vol meegesprongen op de spelverdeler en de midblokkeerder van Victoria probeerde Sledge te volgen en sprong op zijn ‘Ola Toivonens’ zijn buitenaanvaller ondersteboven met een elleboog. Langzaam werd hij gelukkig overeind geholpen en even op de bank neergezet, toen er om heen wat tumult ontstond. De tweede scheids had een pas in het veld gedaan en wees met zijn rechterarm naar Victoria en maakte met zijn linker arm herhaaldelijk de beweging waarmee hij een voetfout van Sledge aangaf. Gefluit vanaf de tribune, een verbaasde blik van de eerste scheidsrechter die twijfelend de beslissing overnam. Stand-in captain Paulus deed verhaal en probeerde de eerste scheids te overtuigen dat je in deze situatie, al hangend en aanvallend in de lucht, en bijna landend op een al liggende Victoria speler in joúw veld, toch nooit een voetfout tégen kan krijgen??!!!

Reflex verbijsterd ! 25-26 tegen, op zo’n cruciaal moment. Een foute beslissing van dit formaat heb ik zelden meegemaakt. Het voelde alsof de set was verloren. Na enige minuten was ook de Victoria speler weer helemaal op deze wereld en stelde we ons op om de service te ontvangen op set-point tegen, stijf van de adrenaline. Van Ovost aan overzijde legde de bal aan, gooide de bal ietwat voor zichzelf op en sloeg de bal vervolgens zo’n 10 meter achter de achterlijn van Reflex, 26-26. Expres? Zo leek het, maar een dergelijk sportief gebaar op 25-26 lijkt me sterk. Het publiek ging uit hun bol. De stand ging naar de 27-27 en uiteindelijk werd aan onze buitenkant de 29-27 gemaakt. De set voelde als de overwinning van de wedstrijd. Stijf van de adrenaline en eindelijk de scherpte die nodig was.

De vierde set werd een formaliteit. M€€S mocht na eindelijk een goede halve set blijven staan, en Fab, Paulus en SPTA waren de vierde set de hoofdaanvallers en Rut en Sledge speelden op midden. Het verzet leek gebroken, eindelijk pakte we ons niveau op en kwam de swung erin. Gauw werd er uitgelopen naar een stand van zo’n 7-2, mede door goed serveerwerk van Fab. Op 14-12 werd het nog even spannend en werd Veneklaas ingebracht voor de service. Met zo’n drie á vier bijna directe punten werd het 17-12 en was het definitieve gat geslagen. Er werden wat mooie punten gemaakt, en aan het eind van de rit stond er toch een 25-19 en 3-1 eindstand op het bord.

Het was nog even gezellig in de kantine waar ouderwets werd gedobbeld en heerlijk wat werd gedronken!

Als je zulke wedstrijden wint, kan het wel eens een gek seizoen worden, wat het vooralsnog natuurlijk ook is. Met de 3-1 in zijn we nog zeker een weekje verzekerd van de verrassende nummer 1 positie in de Promotieklasse en spelen we volgende week tegen de gedoodverfde titelkandidaat Volga. Tweemaal in 48 uur. Donderdag voor de beker, en zaterdag voor de competitie. Hopelijk weer wat scherper dan de afgelopen twee á drie wedstrijden. Volgende week kruipt Sledge weer in de pen!